พุทธประวัติ (Life of the Buddha)

พระนางสิริมหามายาทรงมีพระประสูติกาลเจ้าชายสิทธัตถะ ในวันเพ็ญเดือน ๖ (วันวิสาขบูชา) ใต้ร่มไม้รัง พระกุมารทรงดำเนินได้ ๗ ก้าว มีดอกบัวผุดขึ้นรองรับ พร้อมเปล่งอาสภิวาจาว่า 'เราเป็นเลิศที่สุดในโลก เราเป็นใหญ่ที่สุดในโลก การเกิดของเราชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย'

หลังจากเจ้าชายสิทธัตถะประสูติได้เพียง ๗ วัน พระนางสิริมหามายาพระมารดาก็เสด็จสวรรคต พระเจ้าสุทโธทนะจึงทรงมอบหมายให้พระนางมหาปชาบดีโคตมี พระมาตุจฉา (น้าหญิง) เป็นผู้ทรงเลี้ยงดูเจ้าชายด้วยความรักและเอาใจใส่ประดุจพระมารดาแท้ๆ

พราหมณ์ทั้ง ๘ ทำนายพระลักษณะ มีเพียง 'โกณฑัญญพราหมณ์' อายุน้อยที่สุด ยกเพียงนิ้วเดียวทำนายอย่างเด็ดขาดว่าเจ้าชายจะได้เสด็จออกบวชและตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างแน่นอน ได้รับการขนานนามว่า 'สิทธัตถะ' (ผู้มีความสำเร็จสมประสงค์)

เมื่อเจริญวัย เจ้าชายทรงเข้ารับการศึกษาในสำนักครูวิศวามิตร ทรงแสดงความปรีชาสามารถจนแตกฉานในศิลปวิทยา ๑๘ ประการได้อย่างรวดเร็ว ทั้งด้านอักษรศาสตร์ รัฐศาสตร์ และยุทธวิธี จนเป็นที่ประจักษ์แก่หมู่พระประยูรญาติ

เมื่อพระชนมายุ ๑๖ พรรษา พระเจ้าสุทโธทนะทรงโปรดให้สร้างปราสาท ๓ ฤดู และทรงจัดการอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางพิมพายโสธรา พระราชธิดาแห่งเมืองเทวทหะ เพื่อให้ทรงเพลิดเพลินในทางโลก

เมื่อทรงมีพระชนมายุ ๒๙ พรรษา พระนางพิมพาทรงมีพระประสูติกาล 'พระราหุล' (แปลว่า บ่วงเกิดขึ้นแล้ว) ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ทรงเสด็จทอดพระเนตรเห็นเทวทูต ๔ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ ทรงเกิดความสลดพระทัยและตัดสินพระทัยเด็ดเดี่ยวที่จะแสวงหาทางพ้นทุกข์